شعر
پوهه نه وم هسي ټوقه مي ګڼله
خـــبرنه ومـــــه دميني داجــله
که دخپل سکون قاتل په خپله نه وي
ما به وخته ځان وژلي واي پخپله
سترګوسترګو کي پوهيږو چه خواږه يو
مونږاظهاردميني وکړوپه خوله څله
دادنيا حو جيلخانه شوه د غمونو
خوشحالي پکي هيچا ونه ليدله
لږپه پام اشنا زما په لوري ګوره
اود بڼوغشي مي وځي له ګوګله
په ما ګران دي ياره ستا درانه غمونه
په غزلو کي دي ستايم يو تر بله
زه خيبر مينه کي دومره بي پښتوشوم
چه زه نه ځم که شړي مي دمخفله