دحضرت علي رضى الله عنه يوڅو ويناوې
۱ ــ يتيم هغه دى چې علم نه لري اوغريب هغه دى چې عقل نه لري.
۲ ـــ دچا په بربادۍ مه خوشالېږئ هسې نه چې سبا له تاسې سره هم داسې وشي.
۳ ــ پښيمانې ګناه له منځه وړي او غرور د ښېګړو جرړې باسي.
۴ ـــ څوك چې په پاك لمنو تورسرو تور پورې كوي په هغو سلام مه اچوئ.
۵ ـــ زوكړه د مړينې زېرى دى اومرګ يو بې خبره ملګرى دى.
۶ ـــ ددښمن په ښه سلوك باور مه كوئ، اوبه كه تر اوره هرڅومره تودې شي بياهم د اور مړكولو له پاره بس دي.
۷ ــ د واكمني بقا په كفر كې شونې ده خو په زور زياتي كې نه.
۸ ـــ غوره ويناوې اومثالونه دپوهانو اوپند اخيستونكو له پاره دي، ناپوهانو ته يې هېڅ ګټه نشته.
۹ ـــ ترټولو لويه بلا دمصيبت پر وخت وېره ده.
۱۰ ــ دناپوهه مازغه دهغه دژبې تر شا وي اود هوښيار ژبه د عقل تر شا وي.
۱۱ ـــ ډېر لږ به داسې شوي وي چې بيړني خلك تاوان ونه ويني اوډېر كم به داسې وي چې صبر كوونكي بريالي شوي نه وي.
۱۲ ـــ په هره ښېګړه غره كېدل دهغې اجر له منځه وړي.
۱۳ ـــ هرڅه زكات لري، دمازغو زكات دادى چې دناپوهانو په وينا غوږ ونه ګرول شي.
۱۴ ـــ د چاچې څومره پر الله تعالى باندې باور كم وي هومره يې حرص زيات وي اوڅوك چې په لوى لاس ځان اړ كوي تل به اړ پاتې وي.
۱۵ ـــ مرګ تل په ياد ساتئ، خو هيله يې هېڅكله مه كوئ.
۱۶ ـــ د بدخويه ملګرو له ناستې نه ډډه كوئ، ځكه چې سړى تل په خپلو ملګروپېژندل كېږي.
۱۷ ـــ سخته ګناه هغه ده چې كونكى يې وړه وګڼي.
۱۸ ـــ دستونزو اوكړاوونو مقابله په صبرسره كوئ اود نعمتونو ساتنه په شكر .
۱۹ ـــ كه له چاسره احسان كوئ نوپټ يې ساتئ اوكه له تاسو سره يې څوك كوي مه يې پټوئ.
۲۰ ـــ كه پر غليم مو لاس بر شي نودبرلاسي شكر په عفوې سره پرځاى كوئ.
۲۱ ـــ دهيله پرېښودل غټه شتمني اوبښنه ښه غچ اخيستنه ده.
۲۲ ـــ قناعت داسې شتمني ده چې هېڅكله پاى ته نه رسيږي.
۲۳ـــ ترټولو ستره خطا له ولس او پرګنو سره خيانت او درغلي ده.
۲۴ ـــ د حيا جامې واغوندئ چې ټول عيبونه مو پټ شي.
۲۵ ــــ ستاسو شتمني هغه ده چې آخرت ته يې ولېږئ، څه چې په دنياكې پاتې كېږي هغه د وارثانو مال دى.
۲۶ـــ كومه تېروتنه چې سمدلاسه اوپه رڼو سترګو وشي دبښلو وړ نه ده.
۲۷ ـــ په جګړو كې ننوتل آسان دي خو راوتل ترې ګران دي.
۲۸ ـــ دعفوې ارزښت د واك پر وخت څرګنديږي
۲۹ ـــ طمعه مه كوئ ، ځكه دطمعه كونكي په اوږو دذلت او مرئي توب پړى پروت وي.
۳۰ ـــ خپل توان نه زيات بار پر اوږو مه باروئ، هسې نه چې همت پرې وبايلئ.